Szkoła Podstawowa nr 2 w Pszowie

Apel Twojego dziecka wg. Korczaka

  1. Nie psuj mnie. Dobrze wiem, że nie powinienem mieć tego wszystkiego, czego się domagam. To tylko próba sił z mojej strony.
  2. Nie bój się stanowczości. Właśnie tego potrzebuję- poczucia bezpieczeństwa.
  3. Nie bagatelizuj moich złych nawyków. Tylko ty możesz pomóc mi zwalczyć zło, póki jest to jeszcze w ogóle możliwe.
  4. Nie rób ze mnie większego dziecka, niż jestem. To sprawia, że przyjmuje postawę głupio dorosłą.
  5. Nie zwracaj mi uwagi przy innych ludziach, jeśli nie jest to absolutnie konieczne. O wiele bardziej przejmuję się tym, co mówisz, jeśli rozmawiamy w cztery oczy.
  6. Nie wmawiaj mi, że błędy, które popełniam, są grzechem. To zagraża mojemu poczuciu wartości.
  7. Nie chroń mnie przed konsekwencjami. Czasami dobrze jest nauczyć się rzeczy bolesnych i nieprzyjemnych.
  8. Nie przejmuj się za bardzo, gdy mówię, że cię nienawidzę. To nie ty jesteś moim wrogiem, lecz twoja miażdżąca przewaga.
  9. Nie zwracaj zbytniej uwagi na moje drobne dolegliwości. Czasami wykorzystuję je, by przyciągnąć twoją uwagę.
  10. Nie zrzędź. W przeciwnym razie muszę się przed tobą bronić i robię się głuchy.
  11. Nie dawaj mi obietnic bez pokrycia. Czuję się przeraźliwie tłamszony, kiedy nic z tego wszystkiego nie wychodzi.
  12. Nie zapominaj, że jeszcze trudno mi jest precyzyjnie wyrazić myśli. To, dlatego nie zawsze się rozumiemy.
  13. Nie sprawdzaj z uporem maniaka mojej uczciwości. Zbyt łatwo strach zmusza mnie do kłamstwa.
  14. Nie bądź niekonsekwentny. To mnie ogłupia i wtedy tracę całą moją wiarę w ciebie.
  15. Nie odtrącaj mnie, gdy dręczę cię pytaniami. Może się wkrótce okazać, że zamiast prosić cię o wyjaśnienia, poszukam ich gdzie indziej.
  16. Nie wmawiaj mi, że moje lęki są głupie. One po prostu są.
  17. Nie rób z siebie nieskazitelnego ideału. Prawda na twój temat byłaby w przyszłości nie do zniesienia. Nie wyobrażaj sobie, iż przepraszając mnie stracisz autorytet. Za uczciwą grę umiem podziękować miłością, o jakiej nawet ci się nie śniło.
  18. Nie zapominaj, że uwielbiam wszelkiego rodzaju eksperymenty. To po prostu mój sposób na życie, więc przymknij na to oczy.
  19. Nie bądź ślepy i przyznaj, że ja też rosnę. Wiem, jak trudno dotrzymać mi
  20. kroku w tym galopie, ale zrób, co możesz, żeby nam się to udało
  21. Nie bój się miłości. Nigdy na podstawie zasad głoszonych przez Janusza Korczaka, pedagoga, pediatry, pisarza, prekursora walki o prawa dziecka

 

Specyficzne trudności w pisaniu i czytaniu

Definicja: specyficzne trudności w czytaniu i pisaniu są spowodowane zaburzeniami niektórych funkcji poznawczych i motorycznych, które występują u dzieci o prawidłowym rozwoju umysłowym. Podłożem tych zaburzeń jest nieprawidłowe funkcjonowanie ośrodkowego układu nerwowego. Poszczególne rodzaje tych trudności mogą występować w izolacji lub łączyć się ze sobą. Są to:

·         dysleksja - trudności w czytaniu lub w czytaniu i pisaniu

  • dysgrafia - trudności w opanowaniu kaligrafii (brzydkie, czasem wręcz nieczytelne pismo)
  • dysortografia - trudności w opanowaniu poprawnej pisowni (rażące i nagminne popełnianie błędów ortograficznych)

Przyczyny pojawienia się specyficznych trudności:

  • czynniki dziedziczne (występowanie rodzinne)
  • mikrouszkodzenia powstałe w okresie ciąży, okresie okołoporodowym i w pierwszych miesiącach życia
  • wady rozwojowe ośrodkowego układu nerwowego

Prowadzą one w efekcie do: zaburzeń funkcji językowych i funkcji percepcyjno-motorycznych (postrzegania słuchowego, wzrokowego i motoryki) oraz ich wzajemnego współdziałania, a także zaburzeń uwagi, pamięci (wzrokowej, słuchowej, ruchowej), lateralizacji (brak dominacji ręki oraz oka) i orientacji w przestrzeni. Zaburzenia te często ulegają pogłębieniu w trakcie rozwoju dziecka w wyniku zaniedbań środowiskowych i dydaktycznych. Z kręgu dysleksji wyklucza się jednakże zaburzenia w czytaniu i pisaniu wynikające wyłącznie z takich zaniedbań lub będące skutkiem upośledzenia rozwoju umysłowego.

Występowanie: dysleksja występuje u 10-15% populacji dziecięcej, jej najcięższa postać polegająca na opóźnieniu w czytaniu o 2 lata i więcej w stosunku do wieku, inteligencji i wykształcenia, jest oceniana na 4%.

Objawy: zależą od wieku dziecka.

Wiek niemowlęcy i poniemowlęcy - objawy "ryzyka dysleksji":

  • opóźniony rozwój ruchowy ( słabo lub w ogóle nie raczkują, późno zaczynają chodzić, trudności z utrzymaniem równowagi, obniżone napięcie mięśniowe)
  • mała sprawność ruchowa (mało zręczne, nieporadne w samoobsłudze)
  • opóźniony rozwój mowy (później wypowiadają pierwsze słowa, problemy z budowaniem zdań)
  • dłuższe utrzymywanie się pierwotnych odruchów wrodzonych

Wiek przedszkolny 3-5 lat - objawy "ryzyka dysleksji":

  • opóźniony rozwój ruchowy
  • mała sprawność ruchowa całego ciała, a szczególnie rąk (słabo biega, trudności w utrzymaniu równowagi, zapinaniu guzików, nawlekaniu korali, trzymaniu kredki, jeżdżenia na rowerku trójkołowym)
  • słaba koordynacja wzrokowo-ruchowa
  • opóźniony rozwój mowy
  • opóźniony rozwój lateralizacji (używa na zmianę raz jednej, raz drugiej ręki do tych samych czynności)
  • opóźniona orientacja w schemacie ciała i przestrzeni
  • zaburzenia postrzegania wzrokowego i pamięci wzrokowej

Wiek 6-7 lat:

  • trudności z wymową
  • trudności w zapamiętywaniu
  • trudności w odróżnianiu podobnych głosek, wydzielaniu i łączeniu sylab
  • trudności w wyróżnianiu elementów z całości
  • trudności orientacji w czasie (pory roku, dnia, godziny)
  • trudności w rysowaniu i odtwarzaniu figur oraz wzorów
  • trudności w układaniu obrazków i elementów według wzoru
  • wadliwa wymowa (przekręcanie, przestawianie, notoryczne błędy gramatyczne)
  • trudności w nauce czytania
  • brak lateralizacji (oburęczność, mylenie prawej i lewej ręki itp.)
  • mała sprawność manualna (wiązanie sznurowadeł, trzymanie nożyczek, sztućców)
  • opóźnienie orientacji w schemacie ciała

Wiek wczesnoszkolny (I-III klasa):

  • mała sprawność ruchowa (nie potrafi jeździć na dwukołowym rowerze, łyżwach, nartach, problemy z samoobsługą)
  • utrzymująca się oburęczność
  • zaburzenia koordynacji czynności ręki i oka
  • trudności w zapamiętywaniu nazw, dat, liczb, tabliczki mnożenia
  • mylenie liter
  • opuszczanie, przestawianie, dodawanie liter i sylab
  • trudności z pisownią
  • brzydkie pismo i rysunek

Wiek starszy szkolny (powyżej kl. IV, gimnazjum i szkoła średnia):

  • stopniowe zmniejszanie się lub ustępowanie trudności w czytaniu
  • ograniczanie się trudności w pisaniu często tylko do dużej ilości błędów ortograficznych i brzydkiego pisma
  • uogólnianie się trudności szkolnych na inne przedmioty nauczania
  • trudności w nauce języków obcych

Powikłania: Dysleksja prowadząc do trudności szkolnych często jest podłożem zaburzeń nerwicowych o typie nerwicy szkolnej.

Zapobieganie: Dzieci z "ryzyka dysleksji" (problemy okołoporodowe, nieharmonijny rozwój itd.) powinny zostać wcześnie objęte opieką, aby zapobiec wystąpieniu trudności szkolnych lub je zminimalizować. Wieloletnie obserwacje wykazały, że rozwój dzieci dyslektycznych nie objętych pomocą specjalistyczną jest zwykle gorszy niż grupy ich rówieśników.

Leczenie: Dziecko z objawami dysleksji powinno pozostawać pod opieką lekarza. Należy wykluczyć współistnienie innych schorzeń mogących mieć wpływ na trudności szkolne (wady wzroku, słuchu, schorzenia neurologiczne, zaniedbania środowiskowe i inne). Dzieci deslektyczne są grupą o specyficznych potrzebach edukacyjnych. Leczenie wymaga współpracy wielu specjalistów (pedagogów, psychologów, logopedów). Polega ono przede wszystkim na terapii pedagogicznej:

1. Pomocy nauczyciela i pedagoga szkolnego (indywidualizacja wymagań).

2. Uczestnictwo w zajęciach korekcyjno-kompensacyjnych w szkole

3.Współpraca rodziców i szkoły z Poradnią psychologiczno-pedagogiczną (diagnoza, terapia pedagogiczna indywidualna i grupowa).

 

Sławni dyslektycy: T.A.Edison, A.Einstein, W.Churchil, A.Christie są najlepszym przykładem na to, że dysleksja nie jest problemem nie do przezwyciężenia. Efekty są tym lepsze im wcześniej jest podjęta terapia i większe zaangażowanie ze strony rodziców.


 

Kary i nagrody w wychowaniu

Wychowanie nie jest łatwym zadaniem, często wymaga z naszej strony dużo wysiłku i cierpliwości. Nikt nie rodzi się z umiejętnościami bycia rodzicem, więc warto czasem dać sobie prawo do popełniania błędów ? starajmy się jednak na tych błędach uczyć. Jeśli zaś w naszym postępowaniu wobec dziecka będziemy się kierować przede wszystkim miłością i faktycznym dobrem naszej pociechy, nasze starania powinny przynieść pozytywne rezultaty.

Kary i nagrody to powszechnie stosowane metody wychowawcze. Nie zawsze jednak wiemy, kiedy i jak nagradzać i karać nasze dzieci, aby nasze oddziaływania wychowawcze przynosiły oczekiwany skutek. Nie ma na to gotowej recepty, gdyż każde dziecko jest indywidualną jednostką i to, co działa na jedno, może okazać się zupełnie nieskuteczne w przypadku innego. Na rodzaj i skuteczność oddziaływań wychowawczych rodziców mają wpływ rozmaite czynniki, m.in.

  • wrodzone cechy dziecka, np. typ temperamentalny
  • stan zdrowia dziecka
  • temperament i osobowość rodzica
  • doświadczenia rodzica z okresu własnego dzieciństwa
  • postawy rodzicielskie prezentowane przez rodzica
  • konsekwencja bądź jej brak w egzekwowaniu od dziecka wymagań
  • rodzaj stosowanych nagród i kar

Kara w wychowaniu dzieck:

Karanie ma na celu wyeliminowanie niepożądanych zachowań dziecka. Powinno być stosowane wtedy, jeżeli nie pomaga prośba, perswazja, upomnienie, czy polecenie. Kara jest naprawdę skuteczna tylko wówczas, jeżeli dziecko rozumie, za co i dlaczego zostało ukarane. W związku z tym powinna być ona dostosowana do wieku, okoliczności, rodzaju przewinienia i indywidualnej wrażliwości dziecka. Np. bardzo wrażliwemu dziecku często wystarczy upomnienie, zmartwienie rodzica, ostrzejsze zwrócenie uwagi, rozmowa i wytłumaczenie, na czym polega niewłaściwość jego zachowania. Kara jest skuteczniejsza, jeżeli karzący jest dla dziecka autorytetem, osobą, na której dziecku zależy. Jako metoda wychowania spełnia ona swoje funkcje , jeśli jest stosowana świadomie, konsekwentnie. Powinna uczyć dziecko odpowiedzialności i przewidywania rezultatów swojego postępowania, a także wywołać chęć zmiany dotychczasowego zachowania się.

Warunki skuteczności kary:

  • powinna być ona adekwatna do winy i sprawiedliwa (nie można np. karać dziecka za coś, co zrobiło niechcący lub dawać surowej kary za drobne przewinienie)
  • powinna być stosowana konsekwentnie
  • powinna uwzględniać okoliczności, wiek dziecka, motywy jego czynu
  • powinna następować bezpośrednio po przewinieniu
  • powinna być dla dziecka zrozumiała - należy mu wytłumaczyć, dlaczego zostało ukarane

Kary fizyczne i agresja słowna:

Kary fizyczne i agresja werbalna (krzyk, wyzwiska) niosą za sobą wiele negatywnych konsekwencji, nagminne ich stosowanie to poważny błąd wychowawczy.

Negatywne skutki kar cielesnych:

  • ponieważ karę cielesną stosuje się pod wpływem silnych, negatywnych emocji, można niechcący wyrządzić dziecku krzywdę
  • kara cielesna uczy, że posłuszeństwo najłatwiej wymusza się przemocą
  • kara cielesna może nieodwracalnie nauczyć dziecko agresji lub przyzwyczaić do roli ofiary
  • kara cielesna jest często wyrazem bezsilności rodzica
  • kara cielesna obniża samoocenę dziecka i osoby karzącej
  • dziecko karane fizycznie może odczuwać negatywne emocje wobec osoby karzącej agresję, chęć odwetu
  • aby uniknąć kary, dzieci mogą zacząć kłamać, ukrywać swoje przewinienia
  • dzieci karane fizycznie stają się nieczułe na łagodniejsze metody wychowawcze
  • kary fizyczne nie ułatwiają dziecku panowania nad sobą i kontrolowania emocji i zachowania
  • kara fizyczna może przynosić oczekiwany skutek ? dziecko zaprzestaje karanego zachowania ?ale zwykle robi to ze strachu przed ponowną karą, a nie dlatego, że rozumie, dlaczego jego zachowanie jest niewłaściwe

Krzyk, agresja słowna również nie są skutecznymi metodami wychowawczymi. Tego typu kary zazwyczaj zaniżają samoocenę dziecka, mogą również budzić w dziecku agresję. Poza tym mniej wrażliwe dzieci przyzwyczajają się do tego typu kar i puszczają je mimo uszu. Rodzic natomiast traci w oczach dziecka autorytet jako osoba, która nie potrafi panować nad swoimi emocjami.

PAMIĘTAJMY, ŻE CZĘSTE STOSOWANIE KAR NIE DAJE POZYTYWNYCH REZULTATÓW ? PODSTAWĄ NASZYCH ODDZIAŁYWAŃ NA DZIECKO POWINNY BYĆ PRZEDE WSZYSTKIM NAGRODY, POCHWAŁY.

Nagroda w wychowaniu dziecka
Nagradzanie dziecka ma na celu zachęcanie go do właściwego postępowania, podtrzymuje i utrwala pozytywne cechy i zachowania dziecka. Dziecko, które jest nagradzane, nabiera wiary w siebie, zaufania do swoich możliwości, czuje, że jest kochane i akceptowane przez rodziców. Poza tym otrzymywanie nagród jest dla dziecka źródłem pozytywnych uczuć, radości, dobrego samopoczucia. Dzięki nagradzaniu umacniają się więzi emocjonalne między dzieckiem a osobami nagradzającymi. Nagrody powinny być związane z tym, co dziecko lubi, co sprawia mu przyjemność. Nagradzać dzieci trzeba nie tylko za to, co zrobiły dobrze, ale również za powstrzymanie się od złego zachowania. Im młodsze dziecko, tym nagrody powinny być bardziej konkretne, jednak z wiekiem powinno się raczej zastępować nagrody rzeczowe pochwałami, akceptacją - słownym wyrażaniem naszej aprobaty i zadowolenia z zachowania dziecka..
Dziecko powinno wiedzieć, za co i dlaczego dostaje nagrodę, powinno też na nią zapracować. Nadmierna ilość nagród uzyskiwanych bez odpowiedniego uzasadnienia i bez wysiłku ze strony dziecka powoduje, że ich wartość maleje, a nagradzanie przestaje być skuteczne.

Jak chwalić dziecko?

JEŚLI CHCESZ MIEĆ DOBRE DZIECKO. CHWAL JE WIELE RAZY W CIĄGU DNIA. A JEŚLI MYŚLISZ, ŻE NIE MASZ ZA CO, TO WYMYŚL (NP. ZA PODANIE CI PILOTA

Dobra pochwała jest:

  • prawdziwa ? czyli sam w nią wierzysz
  • pozytywna ? bez krytyki
  • przekonywująca ? czyli chwalony w nią uwierzy
  • poważna ? bez żartu i ironii
  • pokazująca, co konkretnie nam się podobało

Kiedy chwalimy, unikajmy:

  • ?zakazanych? słów i zwrotów ? np. tym razem, w końcu, wreszcie, prawie, jak chcesz, to potrafisz,
  • ukrytej krytyki ? tak, ale?(np. ?Napisałeś ładne wypracowanie, ale Twoje pismo jest straszne?.)
  • ?nie? w pochwale ?(np. ?Nie spóźniłeś się dzisiaj na lekcję?, ?Nie pobiłaś się z siostrą?) pochwała ma mówić o tym, co zrobiliśmy dobrze (lepiej powiedzieć ?Przyszedłeś punktualnie na moją lekcję?, ?Bawiłaś się zgodnie z siostrą?)
  • przysłówków i przymiotników, bo są oceną, którą można podważyć

Bardzo skuteczna jest tzw. pochwała opisowa , która polega na tym, że chwalimy dziecko za konkretne zachowanie.

Składowe pochwały opisowej:

  • opis tego, co widzę
  • nazwa cechy
  • nazwanie naszych uczuć

Przykłady:

  • Pamiętałeś o wyniesieniu śmieci (opis), cieszę się (uczucia), że jesteś obowiązkowy (nazwa cechy, którą dziecko się wykazało).
  • Posprzątałaś całą łazienkę (opis)? to się nazywa pracowitość (cecha)? sprawiłaś mi tym wielką przyjemność(uczucia).
  • Wróciłeś z dyskoteki o ustalonej porze (opis) ? cieszę się(uczucia), że jesteś słowny ? można na tobie polegać (cecha).

Pamiętajmy, że wychowaniu dziecka powinno się bazować przede wszystkim na nagradzaniu, wzmacnianiu tych zachowań, na których nam zależy ? nagród powinno być zawsze więcej, niż kar. Powinniśmy być także konsekwentni w dawaniu jednych i drugich.

 

Źródło:

www.pppboleslawiec.pl/index.php

 


 

Informacje dotyczące obowiązku szkolnego oraz organizacji pracy domowej ucznia

Współpraca szkoły i rodziny jest podstawą harmonijnego rozwoju dziecka i uzyskiwania przez niego sukcesów na miarę jego własnych możliwości. W opracowaniu tym chciałabym zwrócić uwagę na tak istotne elementy tej współpracy jak :
- realizacja obowiązku szkolnego
-    organizację pracy domowej ucznia
Ustawa o systemie oświaty jednoznacznie określa obowiązki rodziców w tym względzie:
Art.18. Rodzice dziecka podlegającego obowiązkowi szkolnemu są obowiązani do:
-    dopełnienia czynności związanych ze zgłoszeniem dziecka do szkoły;
-    zapewnieniu regularnego uczęszczania dziecka na zajęcia szkolne;
-    zapewnienia dziecku warunków umożliwiających  przygotowanie się do zajęć szkolnych.

 

REALIZACJA OBOWIĄZKU  SZKOLNEGO


Obowiązek szkolny jest obecnie interpretowany jako obowiązek chodzenia do szkoły. Jest to rozumienie przepisu nie do końca właściwe. Obowiązek szkolny to obowiązek dorosłych, aby zapewnić każdemu dziecku warunki do nauki szkolnej. Za wagary dzieci odpowiadają dorośli a nie dzieci. Zdarzają się takie sytuacje, że rodzice piszą  takie zaświadczenia: ?Proszę  o usprawiedliwienie wszystkich nieobecności mojego dziecka? i nauczyciele usprawiedliwiają je choć są podejrzenia, że dziecko w tym czasie było na wagarach. Nadużywane jest również zatrzymywanie dziecka w domu bez ważnych powodów, czy do wykonywania różnych czynności, które są obowiązkiem rodziców jak np. opieka nad młodszym rodzeństwem. Usprawiedliwianie takich nieobecności, które należy określić jako nieuzasadnione jest nadużywaniem prawa do zwalniania dziecka, gdyż nie może ono korzystać w tym czasie przysługującego mu prawa do nauki. Takie nieuzasadnione z punktu widzenia dobra dziecka nieobecności nie tylko powodują tworzenie się zaległości w nauce ale także stwarzają zagrożenie dla jego bezpieczeństwa. Przede wszystkim ważne jest przekonanie wszystkich dorosłych, że dziecko pozostawione bez opieki czy to na wagarach, czy pozostawione z rodzeństwem w domu jest narażone na wiele niebezpieczeństw ze strony innych osób lub z powodu nieszczęśliwych wypadków. Za nieuzasadnione nieobecności konsekwencje powinni ponosić rodzice, zgodnie z istniejącym prawem. Ze względu na wagę problemu ważne jest stosowanie w szkole systemu wspólnej troski nauczycieli i rodziców za bezpieczeństwo dzieci i wspólną odpowiedzialność za ich obecność w szkole. Można to osiągnąć np. przez :
-   wcześniejsze zawiadamianie wychowawców o planowanych nieobecnościach w szkole dzieci
-    terminowym usprawiedliwianiu uzasadnionych nieobecności  dzieci
-    informowaniu rodziców przez nauczycieli o wagarach uczniów
Ten wzajemny przepływ informacji miedzy rodzicami i wychowawcami może odbywać się poprzez rozmowy telefoniczne, wpisy w zeszytach korespondencji, czy przez kontakt bezpośredni lub podczas konsultacji, które odbywają się według kalendarza ustalanego na dany rok szkolny. Jeżeli ktoś z Państwa miałby swoje propozycje w tym zakresie to zapraszamy do współpracy.


ORGANIZACJA PRACY DOMOWEJ UCZNIA


Samodzielna nauka dziecka w domu zwana odrabianiem lekcji jest bardzo ważnym ogniwem w procesie nauczania i wychowania. Jest to ciąg dalszy nauki szkolnej, przygotowującej dziecko do samokształcenia.
Głównym celem pracy domowej jest utrwalenie wiadomości i umiejętności zdobytych w szkole. W domu dziecko ma okazję do powtórnego przemyślenia i pogłębienia tematu poznanego w klasie. Może porozmawiać z rodzicami, wyjaśnić pojawiające się wątpliwości, sięgnąć po dodatkowe źródła informacji i poszerzyć swoją wiedzę. Dziecko rozpoczynające naukę w szkole nie ma nawyku samodzielnego uczenia się. Do takiej pracy trzeba je stopniowo przygotować. W szkole czyni to nauczyciel. Rodzice mogą wspierać szkołę w realizacji tych zamierzeń.
Dzieci w młodszym wieku szkolnym na ogół chętnie przychodzą do szkoły i z zapałem zabierają się do nauki. Pilnie słuchają nauczyciela i gorliwie wykonują jego polecenia. Jednak koncentracja dziecka jest nietrwała, czasami zagapi się, zamyśli i może nie wiedzieć albo zapomnieć co miało przynieść do szkoły, co miało odrobić na następny dzień lub co miało przygotować. Taka sytuacja może się zdarzyć każdemu dziecku. Nie należy jednak lekceważyć pierwszych sygnałów nieobowiązkowości. Jeżeli rodzice przyjmują je z pobłażliwością, zlekceważą je lub przejdą do porządku dziennego popełniają duży błąd, taka postawa może doprowadzić do tego, że dziecko coraz częściej będzie zaniedbywało swoje obowiązki. Jeżeli rodzice od najmłodszych lat będą go surowo karać lub krzyczeć też postępują źle. W sprawach wychowania potrzebny jest umiar, opanowanie i wyrozumiałość. Dziecku, które ma trudności możemy dyskretnie pomóc, naprowadzić, wspólnie z dzieckiem zastanowić się nad problemem.
Do należytego wypełniania swoich obowiązków należy przyzwyczajać dziecko od najmłodszych lat, bowiem wytworzone w pierwszych latach nauki nawyki są najtrwalsze.
Pomimo najlepszej pracy w szkole dziecku niezbędna jest pewna liczba samodzielnych ćwiczeń w domu. To właśnie w domu dziecko wdraża się do samodzielnej pracy między innymi uczy się na pamięć wierszy, wykonuje zadania podobne do tych, które wykonywało w szkole pod kierunkiem nauczyciela.

Na czym polega pomoc rodziców?
Niewskazane jest siedzenie z dzieckiem przez cały czas odrabiania lekcji. Należy przyzwyczajać dziecko do samodzielnej pracy w określonym czasie. Według opinii popartych eksperymentami najlepiej umysłowo pracuje się rano do południa, a po południu od 14 do 18. Dziecko nie powinno uczyć się zbyt późno, nigdy po godzinie 20, gdyż dziecko nie może tracić cennych dla jego zdrowia godzin snu. Dziecko powinno spać 10-12 godzin na dobę. Dziecko, które śpi krócej jest bardziej nerwowe, niespokojne, pobudliwe lub ospałe, w szkole zmęczone i znużone, nie reaguje na polecenia nauczyciela.
Rodzice powinni regulować czas spędzony przez dziecko na zabawie z innymi obowiązkami. Kiedy dziecko po odpoczynku niechętnie zabiera się do nauki należy mu pomóc. Porozmawiajmy na temat jego pracy w szkole. Możemy zapytać: o czym się dzisiaj uczyło, co nowego poznało. Zaproponujmy, aby coś nam przeczytało, sprawdźmy co napisało w szkole. W trakcie takiej rozmowy dziecko przypomni sobie co nowego się nauczyło, polecenia nauczyciela.

Najlepsza pomoc rodzica to:
- zachęta,
- zainteresowanie nauką,
- dyskretne naprowadzanie,
- pobudzanie dziecka do działania,
- pobudzanie dziecka do własnej inwencji.
Jeżeli w trakcie nauki pojawią się jakieś problemy, powstaną trudności, starajmy się mu pomóc, lecz nie wyręczajmy dziecka i nie odrabiajmy sami pracy domowej.

Wyręczanie dziecka w odrabianiu zadania domowego:
- hamuje samodzielność dziecka,
- przyzwyczaja je do nieuczciwości,
- przyzwyczaja je do unikania większego wysiłku.
W czasie odrabiania przez dziecko lekcji powinniśmy być w pobliżu, czuwając nad prawidłowym przebiegiem odrabiania lekcji. Nie należy dziecka pozostawić samemu sobie, ani też wtrącać się do jego pracy. Wystarczy kontrola odrobionych lekcji. W przypadku popełnionego błędu należy nakłonić dziecko, aby jeszcze raz sprawdziło zadanie - nie podawajmy gotowych rozwiązań.
Dziecko musi być przekonane, że rodzice interesują się jego nauką, dostrzegają sukcesy i cieszą się nimi, nie bagatelizują jego zaniedbań. W tym celu potrzebna jest stała kontrola i współpraca ze szkołą.
Istotne jest ustalenie rozkładu dnia uwzględniającego właściwe proporcje między nauką, pracą i zabawą. Pora odpoczynku, zabawy i rozrywki powinna być z góry ustalona, tak, aby w czasie odrabiania lekcji inne zajęcia i sprawy nie zakłócały spokoju dziecka i nie zaprzątały mu głowy. Nauce szkolnej i domowej należy nadać rangę spraw ważnych, ucząc je poważnego traktowania obowiązków szkolnych.
Ustalenie i konsekwentne przestrzeganie godzin przeznaczonych na naukę jest gwarancją, że w przyszłości dzieci będą potrafiły dobrze zaplanować swój czas i będą potrafiły racjonalnie go wykorzystać. Godziny ustalone przez dziecko na naukę muszą być respektowane przez całą rodzinę. Nie można w tym czasie prowadzić głośnych rozmów, robić zamieszanie, kręcić się lub z błahego powodu odrywać dziecko od nauki.
Podczas nauki radio i telewizor powinny być wyłączone.
Rodzice powinni stworzyć dziecku kącik do nauki - stałe miejsce do pracy. Najlepszym rozwiązaniem byłby osobny pokój. Dziecko powinno mieć swój stolik lub biurko, swoją szafkę lub półkę, gdzie będzie mogło układać swoje podręczniki, zeszyty i przybory szkolne. Miejsce do nauki powinno posiadać odpowiednie oświetlenie. Światło na stoliku musi padać z lewej strony (z prawej u dzieci leworęcznych). Krzesełko musi być dostosowane do wzrostu dziecka, tak aby nogi dotykały podłogi. Ucząc się w nieprawidłowej pozycji dziecko szybciej się męczy, jest znużone i zniecierpliwione. Ponadto zła pozycja podczas odrabiania lekcji może doprowadzić do wad postawy. Pomieszczenie, w którym dziecko ma odrabiać lekcje musi by
ć wywietrzone.
Organizacja uczenia się w domu:
-  stworzenie przyjemnej atmosfery,
-   ustalenie kolejności wykonywania zadań,
-    przeplatanie zadań ustnych z pisemnymi w celu uniknięcia monotonii,
-    stosowanie przerw w nauce - dostosowanych do indywidualnych właściwości dziecka.
Najbardziej komfortowe warunki pracy nie zapewnią dziecku sukcesów w nauce, jeżeli dziecko w domu spotyka się z obojętnością ze strony rodziców, brakiem zainteresowania jego osiągnięciami, jest pozostawione samemu sobie.
Pomoc ze strony dorosłych powinna być przemyślana i niezbyt daleko posunięta (nie stać nad dzieckiem, nie dyrygować, nie wyręczać).
Pomoc rodziców daje dziecku poczucie bezpieczeństwa, radości i zadowolenia, jeżeli rodzice dostrzegają jego wysiłki i chwalą je. Pomoc polegająca na życzliwym zainteresowaniu pogłębia więź uczuciową z dzieckiem, podtrzymuje jego zapał do nauki, wzmacnia pilność i obowiązkowość oraz przygotowuje do samodzielnej pracy.

 


 

PORADY DLA RODZICÓW – PROFILAKTYKA UZALEŻNIEŃ

 

Być rodzicem nastolatka nie jest łatwo. Jeżeli jednak rozumie się i pamięta, że okres dorastania jest tak samo trudny dla rodziców, jak i dla dziecka – to połowa sukcesu.

Większość rodziców najbardziej boi się okresu, kiedy dziecko zaczyna dorastać. Zaczyna się wtedy wymykać spod kontroli, buntuje się, poszukuje nowych doświadczeń, a rodzice czują się bezradni, w dodatku mniej ważni dla dziecka niż jego rówieśnicy.

Wszyscy chcemy być dobrymi rodzicami i na ogół nie szczędzimy wysiłku, aby nasze dzieci były szczęśliwe. Staramy się, chcemy dla dzieci jak najlepiej, a mimo to zdarza się, że spotykają nas rozczarowania, a dzieci sprawiają kłopoty.

Ten krótki poradnik jest adresowany do wszystkich rodziców. Być może porady tu zawarte dla wielu osób są oczywiste, ale być może dla niektórych okażą się pomocne i zwrócą uwagę, że rodzice mają decydujący wpływ na to, czy dziecko sięga po narkotyki.

Nie ma prostych i skutecznych recept na to, jak całkowicie uchronić dziecko przed narkotykami, ale jedno jest pewne: im lepszy mamy kontakt z dzieckiem, tym łatwiej ustrzeżemy je przed narkotykami.

Rozmowa jest podstawą dobrych kontaktów z dzieckiem, bo pozwala lepiej poznać jego świat, oczekiwania, marzenia, ale też różnorodne problemy. Nie bójmy się rozmawiać także na trudne tematy. Wiedza o narkotykach pomaga przełamać opory przed rozmową z dzieckiem na ten temat. Im więcej wiemy na temat narkotyków, tym łatwiej przekonamy dziecko o ich szkodliwości. Używajmy rzeczowych argumentów.

Tekst ten zawiera podstawowe informacje dotyczące budowania dobrego kontaktu z dzieckiem oraz wskazówki, żeby ten kontakt poprawić.

 

Co warto wiedzieć i robić, aby chronić dziecko przed narkotykami:

  • znać prawa rządzące rozwojem dziecka
  • wiedzieć, jak budować dobry kontakt z dzieckiem
  • znać powody, dla których młodzi ludzie sięgają po narkotyki
  • być konsekwentnym w przestrzeganiu zasad
  • mieć rzetelną wiedzę na temat narkotyków

 

Dlaczego tak trudno być rodzicami nastolatka:

Problemy dorastania:

Młodzi ludzie buntują się przeciw dorosłym, a rodzice są pierwszymi dorosłymi, przeciw którym bunt jest skierowany. Dzieci w okresie dorastania chcą być traktowane jak dorosłe i nie godzą się z zakazami i ograniczeniami stosowanymi przez rodziców. Taka postawa jest wyrazem naturalnego w tym wieku dążenia do wyodrębniania się i niezależności, ale najczęściej rodzi konflikty.

Rówieśnicy:

Dla nastolatków najważniejsza jest grupa rówieśnicza. Bycie w grupie rodzi konieczność dopasowania się do niej, zyskania akceptacji – czasem za wszelką cenę, wbrew temu, czego oczekują dorośli. Często młodzi ludzie darzą większym zaufaniem przyjaciół niż rodziców, dlatego próby ograniczania im swobody w tym zakresie kończą się niepowodzeniem. Dla rodziców to trudny test wytrzymałości, cierpliwości i rodzicielskiej miłości.

Tempo życia:

Życie codzienne obecnie podlega różnorodnym presjom. Dotyczy to zarówno dorosłych, jak i dzieci. Wielu rodziców zmaga się z bezrobociem, wielu zaś poświęca swojej pracy zarobkowej dużo czasu. Dorastające dzieci również już od najmłodszych lat podlegają wyjątkowej presji – oczekuje się od nich osiągnięć w szkole, ładnej sylwetki, sukcesów. Coraz mniej chwil pozostaje na rozmowy i wspólne spędzanie czasu.

 

Czego dorastające dzieci potrzebują od rodziców?

Dorastające dzieci potrzebują naszej obecności, dostępności i gotowości do udzielenia im pomocy. Wierzą, że w porę zareagujemy, gdy dzieje się coś niedobrego i znajdziemy sposób, aby rozwiązać problem. Chcą widzieć w nas sojuszników, na których mogą liczyć w trudnych momentach.

 

Czego więc potrzebują od nas nasze dzieci?

  • Poczucia więzi i przynależności do rodziny. Chcą czuć, że są kochane, rozumiane i mogą liczyć na wsparcie rodziców. Potrzebują naszego szacunku, przyjaznej atmosfery w domu – poczucia bezpieczeństwa.
  • Poczucia własnej wartości. Chcą, aby docenić ich wysiłki w osiąganiu sukcesów oraz chcą mieć pewność, że nie zostaną przez nas skrytykowane i odrzucone, gdy coś się nie uda.
  • Wiarygodności. Chcą mieć pewność, że zachowujemy się tak, jak mówimy, ale także ze potrafimy przyznać się do własnych słabości, niewiedzy i błędów.
  • Sprawiedliwego traktowania. Przekonania, że rodzice w niejasnej sytuacji zareagują w oparciu o wnikliwe rozpatrzenie sprawy.
  • Stanowczości w ważnych sprawach. Potrzebują jasno określonych reguł i konsekwencji w ich przestrzeganiu.
  • Poszanowania intymności i dyskrecji. Chcą mieć pewność, że granice ich prywatności są przez nas respektowanie.

 

Jak być bliżej z dzieckiem:

Więź z dzieckiem buduje się od chwili jego narodzin. Bliskość, zaufanie, szczerość to efekty wieloletniej pracy. Jeżeli jesteśmy na co dzień blisko z dzieckiem, łatwiej nam zauważyć co je martwi i z czym sobie nie radzi. Kiedy dziecko dorasta, zwykle trudniej nam znaleźć wspólny język, bo zaczyna być inne – czasem dziwnie się ubiera, słucha niezrozumiałej muzyki i coraz bardziej się buntuje w wielu sprawach. Pomimo to, staraj się porozmawiać, zrozumieć i zaakceptować świat młodych. Rozmowa jest podstawą dobrych kontaktów z dzieckiem, a podstawą rozmowy jest uważne słuchanie:

  • Rozmawiaj ze swoim dzieckiem zawsze, wszędzie i o wszystkim. Im częściej z nim rozmawiasz, tym lepiej poznajesz jego świat, jego oczekiwania, marzenia a także problemy.
  • Staraj się zawsze znaleźć czas na rozmowę, gdy dziecko ma problem. Rozmowa pomaga pozbyć się przykrych uczuć. Gdy czuje się bezradne i skrzywdzone, pozwól mu się wygadać, wypłakać i wyzłościć. W żadnym wypadku nie bagatelizuj jego problemów.
  • Znajdź też czas na rozmowę, gdy chce się podzielić radością, sukcesem. Okaż swoje zadowolenie, pochwal, spytaj o szczegóły wydarzenia. Nie umniejszaj wagi sukcesu, powiedz, jaki jesteś z niego dumny. To dodaje wiary w siebie i jest zachętą do osiągania dalszych sukcesów.
  • Staraj się dostrzegać sygnały, że dziecko cię potrzebuje. Kiedy ma jakiś problem, nie zawsze poprosi cie o rozmowę. Jeżeli będziesz uważnie je obserwować, to z pewnością dostrzeżesz wszelkie zmiany. Czasem zaczyna cię unikać, a czasem stara się być blisko. „kręci się” i czeka. Zainteresuj się przyjaźnie, pomóż nawiązać rozmowę.
  • Stwarzaj warunki do luźnej rozmowy. Wykorzystaj naturalne chwile przy wspólnej herbacie, kolacji, na spacerze, stwórz nastrój do wieczornych „pogaduchów”, proponuj wspólne spędzanie wolnego czasu atrakcyjne także dla niego.
  • Okazuj zainteresowanie jego sprawami, ale nie wypytuj natarczywie. Poczekaj, aż samo zacznie mówić o tym, co się u niego dzieje. To ono decyduje, ile chce nam o sobie powiedzieć. Uszanuj to.
  • Rozmawiaj też o tym, co się u ciebie obecnie dzieje, o swoich kłopotach i planach. Pytaj je o zdanie w różnych sprawach i pokazuj, że liczysz się z jego opinią.
  • Opowiadaj o sobie. Dzieci lubią wspomnienia rodziców z czasów ich młodości. Takie opowiadania zbliżają, bo przypominają dzieciom, że ich rodzice tez byli młodzi. Nie przedstawiaj się jednak wyłącznie kryształowo, powiedz, że także robiłeś błędy i uczyłeś się podejmować trudne decyzje.
  • Rozmawiaj na każdy temat, nie unikaj trudnych spraw. Zadbaj o to, żeby w waszym domu nie było tematów tabu. Rozmawiaj także o tym, czego się obawiasz. Bądź raczej doradcą niż ekspertem.

 

Warto też pamiętać o kilku ważnych sprawach:

  • Bądź przykładem. Postępuj tak, by być wiarygodnym. Dzieci są dobrymi obserwatorami i łatwo zauważą, gdy nie robisz tak, jak mówisz.
  • Wymagaj, ale stawiaj dziecku warunki możliwe do spełnienia.
  • Bądź konsekwentny, aby dziecko liczyło się z tobą i wiedziało, że ustalone przez ciebie normy w ważnych sprawach muszą być respektowane.
  • Poznaj przyjaciół i znajomych dziecka. Pamiętaj, że w tym wieku koledzy odgrywają dużą rolę i często mają duży wpływ.
  • Szanuj prawo dziecka do własnych wyborów, opinii, dysponowania swoim wolnym czasem. Doradzaj, ale nie narzucaj swojej woli.
  • Nie bądź nadmiernie opiekuńczy. Pozwól dziecku zdobywać doświadczenia; ono uczy się życia przede wszystkim robiąc nowe rzeczy, sprawdzając. Czasem popełnia przy tym błędy, bądź zatem czujny i w porę reaguj.
  • Określ jasno zasady dotyczące zakazu stosowania środków odurzających i innych używek, ale sam też unikaj nadużywania leków, papierosów i alkoholu.
  • Ucz jak przezwyciężać trudności i radzić sobie  w trudnych sytuacjach. Dotyczy to także sytuacji, gdy ktoś proponuje narkotyki.

 

Budowanie zasad.

Rodzina jest podstawą do uczenia dzieci jak żyć wśród ludzi i jak sobie radzić w życiu. To, jak porozumiewamy się między sobą, w jaki sposób rozwiązujemy problemy, jak troszczymy się o siebie nawzajem – pokazuje dzieciom, co jest właściwe i pożądane, a co nie jest. W ten sposób budujemy system wartości, którym będą się kierowały. Zadaniem rodziców jest stwarzać sytuacje sprzyjające rozwojowi tych umiejętności.

Najczęściej zasady współżycia w rodzinie funkcjonują w sposób naturalny, wynikają z ogólnych norm społecznych lub związane są z pewnymi tradycjami. Dotyczą najczęściej poszanowania prywatności, nie używania przemocy, podziału obowiązków domowych, uczestnictwa w wydarzeniach rodzinnych.

Zasady panujące w rodzinie powinny ułatwiać jej funkcjonowanie, ale nie ograniczać nikogo.

Zakazy powinny zaś dotyczyć tylko spraw naprawdę istotnych – bezpieczeństwa, zdrowia, wzajemnego traktowania się.

 

Stwarzaj dziecku drogowskazy, aby mogło bezpiecznie dorastać.

Trochę inną sprawą jest ustalenie zasad w rodzinie dotyczących dzieci. Nie da się wychować nastolatka bez stawiania mu pewnych ograniczeń. Wyznaczanie tych granic jest trudne, ale bardzo potrzebne. Dorastanie jest tak burzliwym okresem, że młody człowiek musi wiedzieć, na co się zgadzamy, a na co nie. Czasem buntuje się i próbuje przekraczać te ustalenia. Wtedy powinien dowiadywać się, jakie są konsekwencje tych zachowań. Stawianie ograniczeń wymaga od rodziców zaangażowania i traktowania poważnie wprowadzonych zasad. Tylko wtedy mają one sens i działają. Pozostawienie dziecku zbyt dużej wolności najczęściej nie sprawdza się.

Gdy coś się psuje, czyli jak podtrzymać kontakt z dzieckiem.

Bywa, że mimo wielu wysiłków włożonych w wychowanie dziecka nasz kontakt z nim w okresie dorastania nie jest najlepszy. Czy można coś poprawić?  Na pewno można nad tym popracować, ale nie jest to łatwe. Utracone zaufanie, brak wiary, złość to sprawy, które – gdy narastały latami – mogą być trudne do zmiany, ale są możliwe i należy próbować.

Jeżeli chcesz wprowadzić zmiany, to powiedz o tym dziecku. Porozmawiaj z nim o tym, co chcesz zmienić. Wyjaśnij mu, dlaczego i poproś o współpracę. Dziecko musi wiedzieć, że zależy ci na poprawieniu kontaktów. Jeżeli dotychczasowe próby porozumienia się z dzieckiem nie powiodły się, należy  podjąć nowe działania. Nie warto rezygnować z bliskości. Oboje tego potrzebujecie.

Jeżeli jakieś zachowanie twojego dziecka jest dla ciebie nie do przyjęcia, spróbuj to zmienić. Powiedz mu:

  • jakie konkretne zachowanie ci chodzi
  • jakie uczucia przeżywasz, gdy dziecko zachowuje się w ten nieakceptowany przez ciebie sposób
  • dlaczego to zachowanie jest twoim zdaniem niewłaściwe
  • jakie konsekwencje dla innych ma to jego zachowanie
  • jakiej zmiany oczekujesz

 

Jeśli chcesz przeprowadzić z dzieckiem poważną rozmowę po to, by wprowadzić zmiany w waszej rodzinie, to:

  • znajdź na nią jakiś spokojny moment
  • zajmij się tylko tą konkretną sprawą
  • mów o tym, co w związku z konkretnym zdarzeniem czujesz
  • słuchaj uważnie, co dziecko ma ci do powiedzenia
  • zadbaj o to, by każdy mógł przedstawić swój punkt widzenia i wyrazić własną opinię
  • zakładaj możliwości zmiany swojego zdania
  • bądź gotowy do kompromisów, koncentruj się na rozwiązaniu problemu, a nie na tym, kto wygra

Zegar

Kalendarz

September 2017
S M T W T F S
1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30